Pandurangashtakam

महायोगपीठे तटे भीमरथ्याः वरं पुण्डरीकाय दातुं मुनीन्द्रैः। समागत्य तिष्ठन्तमानन्दकन्दं परब्रह्मलिङ्गं भजे पाण्डुरङ्गम्॥१॥ तडित्वाससं नीलमेघावभासं रमामन्दिरं सुन्दरं चित्प्रकाशम्। वरं त्विष्टिकायां समन्यस्तपादं परब्रह्मलिङ्गं भजे पाण्डुरङ्गम्॥२॥ प्रमाणं भवाब्धेरिदं मामकानां इतीवोत्तमं दर्शयन्तं निजांशम्। कटौ धारयन्तं करौ लालयन्तं परब्रह्मलिङ्गं भजे पाण्डुरङ्गम्॥३॥ विभुं वेणुनादं चरन्तं दुरन्तं स्वयं लीलया गोपवेषं दधानम्। गवां बृन्दकानन्ददं चारुहासं परब्रह्मलिङ्गं भजे पाण्डुरङ्गम्॥४॥ अजं रुक्मिणीप्राणसंजीवनं तं परं धाम कैवल्यमेकं तुरीयम्। प्रसन्नं प्रपन्नार्तिहं देवदेवं परब्रह्मलिङ्गं भजे पाण्डुरङ्गम्॥५॥ स्तवैर्ब्रह्मदेवादिभिः स्तूयमानं जगत्पालनोत्पत्तिसंहारकर्तृ। क्षमासागरं मानवं सच्चिदात्मा परब्रह्मलिङ्गं भजे पाण्डुरङ्गम्॥६॥ यतो वाचो निवर्तन्ते अप्राप्य मनसा सह। आनन्दं ब्रह्मणो रूपं तत्पदं पाण्डुरङ्गकम्। परब्रह्मलिङ्गं भजे पाण्डुरङ्गम्॥७॥ आनन्दरूपं भजे पाण्डुरङ्गं विठ्ठलं रुक्मिणीवल्लभं पाण्डुरङ्गम्। रखुमाईवरं वारिजाक्षं सुदक्षं परब्रह्मलिङ्गं भजे पाण्डुरङ्गम्॥८॥